Sex in de woonkamer lekker jong kutje

sex in de woonkamer lekker jong kutje

..

Oostblok friesland escort




sex in de woonkamer lekker jong kutje

..

Complimenten van anderen deden veel met mijn gevoel - iets wat ik normaliter niet had. Natuurlijk voelde ik me wel gevleid maar dat was het, nu begon ik er ook gevoelens bij te krijgen.

Mijn partner reageerde heel goed op mijn bericht en gaf aan hier iets mee te gaan doen. Echter was dit weinig tot niet het geval. Nu heb ik de misstap gemaakt om met een andere man meerdere keren te zoenen en ben ik ook verliefd geworden.

Dit heb ik eerlijk opgebiecht aan mijn partner. Verdrietig, boos en zijn eigenwaarde gekrenkt. Ik heb hem de tijd gegeven en hij heeft besloten dat hij met mij verder wil.

Iets waarvoor ik hem dankbaar ben al blijf ik mijn twijfels houden met mijn verliefdheid. Dit weet hij ook, wij hebben elkaar beloofd daar eerlijk in te zijn. Neemt niet weg dat ik dit niet had moeten doen! Ik zie zeker vooruitgang. Toch merk ik dat ik meerdere dingen graag zou willen veranderen in mijn leven.

Ik ben sinds 1,5 jaar geswitcht van baan en ik ben gegroeid, heb mezelf ontwikkeld en daardoor ben ik ook veranderd. Ook vind ik de stad waar ik woon - daar komt mijn partner vandaan, overigens heb ik daar destijds zelf voor gekozen - niet leuk. De mensen zijn echt niet leuk, al denk ik dat je dat in veel plaatsen hebt maar goed. Daarnaast vind ik zijn vrienden niks aan, ik ga er liever niet naartoe dan wel. Ook ben ik erg introvert en hij extravert en ga me steeds meer aan kleine dingen storen.

Wel zijn we juist door mijn misstap vaker intiem en ik merk dat ik hier erg van geniet, ik wil graag met hem knuffelen, kussen en intiem zijn. Maar toch met vlagen blijf ik die twijfel houden. Ik zit met mijn gevoel erg in de knoop en ik weet eerlijk gezegd niet hoe ik tot een beslissing kan komen. Mijn partner en ik hebben ook afgesproken dat ik probeer want je kan het niet dwingen het te lang te laten duren voordat ik een beslissing heb gemaakt.

Ik ben rationeel gaan denken over de andere persoon, ook hij zal zijn nukken hebben en daar ben ik me van bewust. Daarom blijf ik ook twijfelen.

Ik stel vaak de vraag 'wat vind ik in de ander wat ik bij mijn huidige partner niet meer vind'. We zitten op een ander level. Ik heb al zoveel gelezen maar ik kom niet verder. Reactie infoteur , De belangrijkste vraag is denk ik of de dingen die jij nu wilt in je leven, of dat kan samen met hem. Staat hij er voor open om misschien te verhuizen en staat hij open voor ja andere doelen? Kijk of je een gezamenlijk beeld van jullie toekomst kan creëren. Als je daar niet uit komt en andere wensen hebt, dan denk ik dat je nu voor jezelf moet kiezen.

Kom je daar wel samen uit, knok er dan voor en probeer deze fase achter je te laten en gewoon te genieten. Andy , Ze zei van de eerste dag dat ze ziek was en niet kon samen slapen of wonen. Ik was reeds 9j single en had nood aan een relatie en zij is het voor mij. Zij kwam juist uit een relatie en was in begin niet verliefd. Ik zag haar elke dag paar uur en dan ging ik naar huis Lat-relatie. Ikzelf had nog nooit een Lat-relatie gehad. Dit leek me wel tof zou geen gezeik over je moet dit doen en dat.

Dus ging elke dag bij haar met veel plezier. Toch nu dik jaar verder merk ik dat een Lat-relatie wel zwaar is. Maar wat me meest stoort is dat als ik bij haar ben het gevoel heb van iets te moeten beteken. Als je samenwoont denk ik kan je meer samenzijn zonder bij elkaar te zijn.

Nu merk ik ook dat ik graag thuis ben en toch mis ik haar maar zie haar graag. Zij heeft schrik om samen te wonen ook omdat ik al paar keer kwaad ben geweest laat ons zeggen agressief geworden tegen haar door frustraties of onbegrip. Ze denkt ook dat ik narcistisch ben ingesteld. Reactie infoteur , Hallo Andy, het is op basis van je bericht niet te zeggen of de liefde genoeg is, maar als je agressief bent geworden en denkt ook narcistisch te zijn, dan zou ik in ieder geval eens in therapie gaan en dat geeft haar misschien ook vertrouwen om wel samen te gaan wonen.

Angela , Ik zit in mijn tweede huwelijk, we kennen elkaar 13 jaar. We weten beiden hoe het mis kan gaan met een relatie en hoe ingrijpend een scheiding is. Voor hem is het ook zijn tweede keer. In onze relatie is er veel gebeurd. Mijn ziekte blijft en werken zal nooit meer een optie zijn, maar nu gaat het heel erg goed met me. Ik voel me opgesloten, zit ondanks mijn vrijwilligersbaantjes veel te veel thuis.

Van een seksleven is al jaren geen sprake meer en als er dan al iets gebeurd vind ik het echt niet prettig maar maak ik maar zin terwijl hij juist nooit wil. De buitenwereld ziet ons als een ideaal stel maar ik lig vaak huilend in bed voordat ik in slaap val.

Ons leven is materialistisch gezien goed, en we hebben een half jaar geleden echt mijn droomhuis gekocht. Maar het " daar hoeven we nooit meer weg" benauwd me. Ik zie een lange grijze en uitzichtloze toekomst voor me en dat trek ik niet meer. Ik heb al meerdere keren dit aan mijn man meegegeven en hij probeert het wel, is gestopt met roken, drinkt minder, probeert meer thuis te zijn, maarvoor mij blijft het grijs.

Vanaf de eerste blik was er veel meer dan zakelijk contact. Vreemdgaan wil ik niet. Ik vertelde het mijn man diezelfde avond en zijn reactie was dat hij het zich kon voorstellen dat ik dat zou willen en dat dit wat hem betreft ok was. Jaap is vanaf die dag niet meer uit mijn hoofd geweest. Ik ook niet uit de zijne. Hij kwam met grote en kleine smoezen langs op mijn werk en ik genoot ervan. Jaap is echt een van de meest bijzondere mensen die ik ooit heb ontmoet, ook als ik de vlinders weglaat.

Na een vakantie met mijn man, waar ik, 4 weken lang eigenlijk alleen maar ongelukkig ben geweest wist ik dat ik tegen Jaap moest zeggen dat er geen kans was voor hem en mij. Op kantoor kon dat niet, dus belde ik hem eindelijk wel hij bleef iedere keer zijn nr achterlaten.

We gingen naar een strand en ik vertelde het hem en ineens zoenden we. Inmiddels hebben we dus wel een relatie en ik hou van hem. Mijn hele gevoel zegt dat dit mijn levenspartner is, ondanks onze enorme verschillen. Jaap geeft duidelijk aan wat hij wil. Mijn man heeft nooit kinderen met mij gewild en dit heeft altijd enorm pijn gedaan.

Gezien mijn leeftijd zou een kind met Jaap echt de allerlaatste kans zijn en mogen we geen tijd verspillen. Een relatie van 13 jaar mag je niet zomaar weggooien, en mijn man is me heel dierbaar. Het is een hele veilige haven. Maar ik was er niet altijd gelukkig in. De gevoelens die ik voor Jaap heb, heb ik nog nooit eerder in mijn leven gekend.

Ik weet dat ik moet kiezen. Yph , Alleen ze heeft vaak wat dippen om het zo maar te zeggen de ene keer appt ze me niet terug en doet ze afstandelijk en spreek ik haar op de dag miss 5 min via de telefoon ook al heeft ze 's avonds niks meer te doen en de andere keer wil ze dat ik heel vaak langskom en krijg ik allemaal liever berichtjes.

Ik heb het hier al met haar over gehad hoe moeilijk ik dit vind maar dan krijg ik al snel de reactie ik ben nou eenmaal zo. Ik weet niet meer wat ik moet doen of dat ik mezelf gewoon aanstel. Reactie infoteur , "Ik ben nou eenmaal zo" is natuurlijk een slecht antwoord van je vriendin. Jij bent nou eenmaal zo dat je er moeite mee hebt en als je er beide zo in staat, kan je dus zonder moeite te doen meteen je relatie verbreken.

Als je van elkaar houdt, moet je soms rekening met elkaar houden, inleven in de ander en soms wat veranderen aan wie je bent of wat je gewoon te doen bent. Zeg dit tegen haar en kijk of ze dan wel rekening wil houden met jouw gevoel en wat je er samen aan kan doen. Als ze er dan nog zo in staat, dan denk ik dat jullie samen niet veel verder komen.

Monique , Ik heb kinderen en hij ook. Alleen wil hij het niet aan zijn ex vertellen dat die een ander hebt leren kennen dat maak me onzeker en heb ik alleen maar rot gevoelens. Ik heb nu heel erg twijfels of dat hij echt voor mij wilt gaan of niet. En als ik erover begint klap hij dicht. Reactie infoteur , Vraag waarom hij het niet aan zijn ex wil vertellen? Misschien is hij bang voor haar reactie en dat hij daardoor zijn kinderen minder ziet?

Praat er over en spreek af wanneer hij het wel moet vertellen bijvoorbeeld als je nog 2 maanden samen bent. Dat hij het even stil wil houden is niet heel gek, maar laat dat niet te lang duren. Denkend Meisje , Ik zit al een tijdje na te denken wat ik wil met mijn leven. Ik studeer momenteel toerisme en in mei ga ik 7 weken naar het buitenland voor mijn stage als animator.

Als de stage goed lukt krijg ik daar een vast contract voor de zomer nog eens 4 maanden dit is echt een droom voor mij. Het liefst van al zou ik heel mijn leven willen rond reizen en de wereld ontdekken. Maar dit is natuurlijk moeilijk in een relatie want mijn vriend werkt hier namelijk al vast en ziet dat reisleventje niet echt zitten.

En de hebben nu een soort van middenweg gevonden. Als ik een vast contract krijg dan zou ik maar 1 maand extra doen ipv 4 maanden. Das fair maar diep vanbinnen wil ik meer. Hij is echt enorm lief, behulpzaam alles wat je eigenlijk zou willen. Soms voelt het alsof hij mijn beste vriend is ipv DE vriend.

De laatste tijd wordt ik ook snel boos. Ik erger mij aan de kleinste dingen terwijl hij alleen maar goed probeert te doen. Want hij verteld me constant dat hij niet zonder me kan. En dat hij nooit zou willen dat we uit elkaar gaan. Soms voel ik me een hele perioden gelukkig en soms voel ik me ongelukkig.

Ik vind dit zo moeilijk: Reactie infoteur , Om te beginnen vind ik een compromis van 1 maand exrta in plaats van 4 best vreemd, zeker als je ook al al je andere reisplannen aan de kant zet.

Dan moet nu 4 maanden best kunnen, zeker omdat hij ook de mogelijkheid heeft om je een keer tussendoor op te zoeken. Als ik eerlijk ben, klinkt het alsof je spijt gaat krijgen als je nu niet gaat reizen. Als je wat ouder bent, gesetteld bent en wellicht kinderen hebt, komt dat er niet meer zo snel van, dus ik zou je adviseren dat nu te doen.

Als het kan met je vriend, maar als hij niet wil en niet accepteert dat jij dat wel wil, zou ik nu voor jezelf kiezen en dan zie je daarna wel weer of jullie ooit weer bij elkaar komen of beiden iemand vinden die beter bij je past. Kim , Vorig jaar in oktober heeft hij me verteld dat zijn gevoelens voor me een 'krakje' hebben gekregen. Ik ben zelfstandige en had dat jaar ontzettend hard gewerkt, hij had het gevoel dat we geen koppel meer waren. Ik zie deze man graag en heb mijn activiteiten gehalveerd en anders georganiseerd om ook meer tijd voor ons te maken.

Hij is ook de 3 items beginnen analyseren over onze relatie en telkens terugkomende 'problematiek': Deze zaken maken voor hem dat we toch op enkele vlakken verschillen en dat hij twijfelt of we bij elkaar passen gezien dit onderwerpen zijn waar we om de 6 maanden wel ruzie over hebben. Hij heeft zich de afgelopen 13 maanden ook niet meer kunnen geven. Dit is een lange periode om door te gaan die emotioneel voor beiden heel zwaar is.

We zien elkaar graag, hij kan dat ook nog zeggen als antwoord op mijn aanzet. Hij komt ook nog steeds 'graag' naar huis maar aan de andere kant zijn er afstandelijke dagen zonder knuffels e. Ik heb het afgelopen jaar geen cadeautje meer gekregen, geen lieve berichtjes geheel uit zichzelf, geen compliment en geen echte hoop. Ik word stilaan leeggezogen, onzeker, bang en ben vaak verdrietig.

Ik wil mijn leven delen met deze man maar kan dat nog wel Reactie infoteur , Hallo, ik denk dat het belangrijkste is dat er een beslissing genomen wordt, want nu wordt die maar steeds vooruit geschoven terwijl er niets verandert waardoor de beslissing later makkelijker genomen zou kunnen worden.

Of jullie gaan er beide volledig voor en accepteren enkele verschillen en dat het niet meer zo speciaal is als in het begin, of je gaat uit elkaar en jullie gaan kijken wat de wereld verder nog te bieden heeft.

Wanneer dan achteraf blijkt dat je toch elkaar wilt, kan dat in principe altijd nog! Jln , Momenteel zitten we wat in een dipje, terwijl ik echt mijn best probeer te doen om alles terug zoals vroeger te krijgen. Ons seksleven is ook niet meer wat het geweest is, maar volgens hem is dat mijn fout.

Ik neem geen initiatief, terwijl ik degene ben die dat nu net wel doet. We nemen gewoon geen tijd meer voor elkaar, en wanneer we dat wel doen dan eindigt het gewoon in ruzie 9 van de 10 keer.

Ik hou het gewoon niet meer vol. We wonen nu al 3 jaar samen maar hij wil geen gezamenlijke rekening. Telkens hij naar de winkel gaat houdt hij de ticketjes bij om dan te tonen hoeveel ik hem nog terug moet.

Ik kan daar niet tegen! Volgens mij, als je een koppel bent, dan help je elkaar. En uiteraard kan het niet steeds van 1 kant komen, en dat is ook zeker het geval niet, maar volgens hem wel. Wij werken beide, maar ik heb 2 vrije dagen in mijn week. Op mijn vrije dagen breng ik zijn eten, ik betaal op dit moment alles, maar dat kan mij ook gewoon niet schelen omdat wij een koppel zijn! Maar als hij voor mij dan is naar de winkel moet, wees maar zeker dat ik het mag horen.

Hij noemt me soms een bedelaar wanneer ik gewoon eens vraag om iets te betalen voor mij. Ik ben de vernederingen beu. Soms weet ik niet of het nog de moeite is om voor te vechten, maarja. Daar mag ik zeker niets van zeggen. Maar de ruzies overmeesteren de goeie momenten, kan er met hem niet over praten want hij word onmiddellijk kwaad, zegt geen 2 woorden en verlaat de kamer.

Ik heb geen idee hoe ik er nog moet mee omgaan, ik raak met mezelf ook in knoop. Reactie infoteur , Hallo, aangezien je geprobeerd hebt om er over te praten, maar hij dit niet wil, is er maar 1 optie.

Je bent niet gelukkig in deze situatie en zal dat ook niet worden. Zoals je het omschrijft vind ik het geen gezonde relatie, dus zoek je geluk elders! We wonen ook 1,5 jaar samen. Nu ik twijfel of ik wel verder wil, hij is zo anders dan ik.

Hij is vlug kwaad koppig lastig moet ook altijd zijn gelijk hebben. Ik ben speels en redelijk gemakkelijk. De laatse tijd ben ik ook lastig. Elke dag ruzie elke dag is er wel iets en ben het beu met hem ik haat het als hij thuis komt van het werk. Ik haat het dat hij me niet vertrouwt terwijl hij vreemd is gegaan 2x aan begin van onze relatie. Ik weet niet meer wat te doen want ik durf de knoop niet door te hakken ookal weet ik ergens wel dat wij geen toekomst meer hebben.

Blijf ik denken da ik spijt van mijnn beslissing ga hebben. Ik ben zo in de war pff. Reactie infoteur , Je weet wat je moet doen! Bang zijn dat je spijt krijgt hoeft niet, want als je echt spijt krijgt over een jaar ofzo dan kan je zo weer contact opnemen met hem en zie je dan wel weer verder!

Ondertussen hebben we een huis gekocht, 2 kindjes 3j en 1,5j gekregen en is hij net als zelfstandige in bijberoep begonnen. Ik was 17 jaar toen we een koppel werden. Ik merk hoe langer hoe meer dat veel kleine dingen me beginnen te irriteren, ook laat ik het toe dat andere mannen dichter komen. Ik ben niet iemand die snel wil opgeven maar ik heb het gevoel dat met ouder worden, ik andere interesses heb gekregen.

Ik wil hem ook niet alleen laten met de zaak. Hij heeft ook bijna geen familie meer. Het knaagt zo aan me! Reactie infoteur , Misschien is dit gewoon een dip die er af en toe bijhoort in een langere relatie?

Ik weet niet hoe lang de irritaties er al zijn, maar het is niet gek dat je die soms hebt na een relatie van 9 jaar. Geef het de ruimte, maak je niet meteen te veel zorgen en kijk dan hoe je je er over bijvoorbeeld een half jaar bij voelt. Grote kans dat deze fase dan weer over is. Zo niet… dan is er nog tijd genoeg om actie te ondernemen. Janfaber , Ik had een drukke baan en wilde dat mijn relatie werkte zoals mijn ouders me hadden laten zien.

Toen ontmoette ze na 2,5 jaar een leuke jongen hij had krulletjes en ze ging vreemd. Ze maakte het gelukkig kort daarna uit, dus dat was wel eerlijk. Maar na zes weken met deze krullenbol rond te hebben gespeeld bleek hij toch een naar trekje te hebben, hij had nogal wat opgekropte agressie. Dus zij weer weg bij de krullenbol, huilend bij mij terug. Waarom weet ik niet maar ik moest uitgebreid horen wat ze allemaal samen hadden gedaan, gekke gewoonte is dat toch.

Dus ik voelde me al een hele kleine meneer en was bijna blij dat ze weer bij me terug wilde. Dit gebeurde 25 jaar geleden. Elke dag heb ik er aan gedacht, elke dag, echt elke dag. Nu voel ik me een domme idioot dat ik haar niet heb laten staan.

Ik deed dat omdat ik bang was om alleen te zijn. We hebben drie prachtige kinderen, een prachtig huis, maar ik merk dat ik mezelf niet ben. De woorden… "is het belangrijk om onderscheid te maken tussen het missen van JE partner en het missen van EEN partner'' klinken me nu wel erg bekend.

Ik ga een einde maken aan deze relatie. Ik ben nu bijna 50 en als ik op de helft ben op mijn leven wat ik hoop dan ontmoet ik die echte ware liefde die ik kan vertrouwen wel in die tweede helft. Reactie infoteur , Wat een moedig besluit!

Maar als het je iedere dag zo bezig gehouden heeft, dan is het denk ik wel het juiste besluit. Er moet dan in ieder geval iets veranderen en je moet inderdaad voor jezelf kiezen! Eef , Mijn verslaafde ex is in zijn gebruik nooit agressief geweest, maar hij verdween regelmatig "een paar dagen" en hier was geen houden meer aan. Al heel snel na de breuk kwam ik iemand tegen die ik dacht erg leuk te vinden. Vlinders in mijn buik, alles erop en eraan en het was wederzijds! In de praktijk vond ik al snel dat dit totaal niet werkte.

Ik probeerde te genieten van deze fijne nieuwe verliefdheid maar ik was ook nog de scherven aan het opruimen van het leven met mijn ex; een huis en baan regelen èn voor mijn twee meiden zorgen. Het was een behoorlijk zwaar jaar en ik heb nu alles gelukkig op de rit. Mijn nieuwe liefde en ik hebben het heel rustig aan gedaan gezien de situatie en het feit dat ik kinderen heb.

Hij wil ze graag beter leren kennen maar ik vind dit spannend omdat ik nog niet helemaal zeker ben van ons. Hij heeft hier begrip en geduld voor. Hij is zo ontzettend lief en leuk en de seks is perfect maar ik kan me ook flink irriteren aan kleine dingetjes die gewoon bij hem horen.

Bewegingkjes, manier van praten. Ook het feit dat hij klein er is, vind ik lastig terwijl ik dat heel erg van mezelf vind! Want uiteindelijk telt het innerlijk. Nu vraag ik me af of ik dit in mijn hoofd allemaal groter maak of dat deze twijfels voor mij onoverkomelijk zijn. Het lijkt zo mooi maar ik heb met vlagen hevige twijfels. Ik kan hem ontzettend leuk vinden en het volgende moment ook weer niet echt. Ik heb dit besproken en we hebben een aantal keren afstand genomen. Zo ook sinds gister maar ik ga dan wel weer kapot van verdriet.

Komt dit doordat ik hem mis of dat ik bang ben voor verlies? Ik mis hem nu erg maar als ik dan weer denk aan hetgeen mij irriteerde denk ik. Het is misschien goed zo. Daarbij komt ook dat mijn ex inmiddels is afgekickt en hij mij ontzettend graag terug zou willen. Buiten zijn verslaving om die veel impact heeft gehad, heb ik in de fijne jaren altijd gedacht dat wij samen oud zouden worden. Ik was immers weggegaan om de verslaving en zij zag haar kans. Ik wil haar nooit meer zien maar het doet allemaal veel pijn.

Ik weet niet meer wat ik van de hele situatie moet denken, ik pieker me suf. Ik hoop heel erg op een antwoord, dankjewel alvast. Reactie infoteur , Hallo Eff, sorry voor de late reactie, maar ik denk dat je eerst voor jezelf moet kiezen en nog geen keuzes kan maken betreffende je liefdesleven. Er is zoveel gebeurd… geef het wat tijd. Je ontzettend irriteren aan kleine dingen, zou als oorzaak kunnen hebben dat je er nog niet volledig aan toe bent, maar kan ook gewoon betekenen dat jullie niet bij elkaar horen.

En je ex terug nemen… ik zou daar heel voorzichtig mee zijn en als je het wil, stap voor stap. Dus eerst wat meer contact, eens iets leuks doen en echt maanden overheen laten gaan voordat je iets serieus begint. Op die manier kan jij aftasten wat je wil, kan hij laten zien hoe serieus hij is en dat hij echt goed afgekickt is en ook ter bescherming van jullie kinderen dat ze niet voor niets hoop krijgen dat papa en mama weer samen komen.

Bus , Wij zijn 18 jaar samen, maar hebben geen kinderen samen. Al ongeveer 10 jaar hebben we seksueel niets meer. We hebben heel moeilijke tijden gekend. Mijn man heeft in 2 jaar tijd zijn volledige familie verloren, en 2 accidenten gehad. Dit alles had uiteraard zijn tijd nodig om te verwerken. Ik dacht dat het daarna wel beter zou gaan.

Het werd ook rustiger en toen ik er laatst naar vroeg om terug de draad op te nemen, kreeg ik te horen dat hij geen gevoelens meer voor me had. Ik weet me geen raad meer. Hij wil eigenlijk niet scheiden, omwille van het huis dat hijzelf bouwde, hij wil gewoon vrij zijn en ieder ons eigen leven gaan. Er is ook niemand anders in het spel… Ik ga sinds enkele jaren alleen op vakantie enzo, maar gelukkig word ik er ook niet van… Reactie infoteur , Hallo, je verhaal komt over als of jullie uit elkaar gegroeid zijn en zo te lezen ervaart hij dat ook zo.

Ik denk dat in jullie geval "de koek echt op is" en raad jullie aan dan wel ook echt uit elkaar te gaan. Praktische bezwaren zoals een huis, zijn geen reden om bij elkaar te blijven als er geen wederzijdse liefde meer is.

Sths , Ik ben 22j en hij 25j. Ik studeer voor ingenieur en hij werkt in de bouw. In het begin van onze relatie hadden we veel problemen omdat hij te los was met andere vrouwen. Zelf ben ik heel zelfzeker. Mijn vertrouwen is hierdoor geschaden en is nog steeds niet wat het was.

Ik kan niet tegen de gedachte dat hij meer aandacht dan nodig geeft aan iemand anders. Na 4 jaar verandert hij bv de naam van zijn ex in een mannelijke naam. Als ik hem erachter vroeg, loog hij gewoon. Dit is al vaak gebeurd, ik moet hem eerst betrappen vooraleer hij toegeeft. Nu zijn we veel samen, wonen zo goed als bij elkaar. Hij woont samen met een vriend, maar ik ben hier ook veel.

Dit leidt tot irritaties langs beide kanten. Hij zeurt voor het minste. Hij ziet altijd wat ik niet heb gedaan in huis en amper wat wel qua huishouden. Hij kijkt op mij neer, 'want mijn studierichting is toch niet zo moeilijk'. Hij vindt het moeilijk om te zeggen dat ik goed bezig ben. Als we samen aan tafel zitten is hij constant met zijn gsm bezig.

Er is een gebrek aan communicatie, vooral diepgaande gesprekken. Ik kan niet zeggen dat hij mijn beste maatje is. Toch kunnen we wel samen lachen.

Nu is er ook veel positief in onze relatie. We hebben al heel! Ik had veel problemen met mijn familie. Wat voor veel stress zorgt. Toch hebben we deze situaties samen doorzwommen.

Ik denk dat we al het nodige meegemaakt hebben om te kunnen zeggen dat we samen sterk zijn. Hij kan enorm lief zijn met momenten. Hij wil met mij een toekomst opbouwen, huisje tuintje kindje. Als er ruzie is, zal hij altijd vechten voor het in orde te maken. Nu zit ik al lang met twijfels. Ik denk ook vaak aan hoe een relatie hoort te zijn, ik heb echt niet het idee dat ik mijn soulmate heb gevonden, toch zie ik hem heel graag.

Ik wil zeker zijn voor ik verder ga. Eens ik afgestudeerd ben kan alles heel snel gaan. Eens er kindjes bij komen kijken is het moeilijker. Ik heb het idee van een ideale relatie, en bots daar elke dag wel weer op… Weet niet of het het beste is om de stap te nemen… Reactie infoteur , Om te beginnen: Daarnaast mis ik respect maar jou toe in je verhaal en denk ik dat het heel belangrijk is dat je wel het gevoel hebt dat je elkaars beste vrienden bent. Ik heb het gevoel dat je bij hem wilt blijven omdat je al zo lang bij elkaar bent en zoveel mee gemaakt hebt, dat is echter geen goede reden.

Praat er over dat je respect mist en als hij dat gesprek niet wil of kan voeren, dan weet je denk ik genoeg. Ik heb twijfels omdat we ten eerste al niet dezelfde doelen hebben in ons leven. Ook heeft hij een dochtertje, echt een super lief meisje, maar het begint me moeite te kosten om voor haar te zorgen. Ik heb ook het gevoel dat ik geen neen kan zeggen ivm zijn dochtertje.

Reactie infoteur , Het is moeilijk om je advies te geven op basis van zo'n kort verhaal, maar verschillende doelen hoeft niet een reden te zijn om niet bij elkaar te kunnen zijn. Maar als ze tegenstrijdig aan elkaar zijn, dan is samen zijn inderdaad wel lastig. Wat betreft zijn dochter: Je kan wel andere afspraken maken over de zorgen voor haar, maar het helemaal ontlopen gaat echt niet.

Maar het probleem is dat deze vrouw een relatie heeft van 5j. Ze heeft me verteld dat de relatie met haar vriend nooit is geweest wat het moest zijn en dat ze ook nooit deze gevoelens voor hem heeft gekend. De reden dat ze samen bleef met deze jongen was dat ze niet nog eens een relatie wilde beëindigen, ze wilt niet opnieuw falen en opgeven.

Nu 5 jaar later heeft ze nog steeds die twijfels over hem. Hij is saai, stil en bekrompen. Alleen zijn gesloten wereldje en vrienden groep. Meer moet hij niet hebben. Ondertussen is er al veel gebeurd tussen mij en die vrouw. Resultaat ze maakt het gedaan met haar vriend voor mij. Ze vertelt haar vriend eerlijk dat ze meer voor mij voelt dan voor hem. Maar die vriend reageert er zo slecht op dat hij letterlijk smeekt aan haar om te blijven, zet hun vriendengroep op tegen mij op.

Zegt dat hij zal veranderen en ook sociaal zal worden en alles zou doen om haar gelukkig te maken. Ondertussen heeft ze dit al 3 x geprobeerd maar telkens weet deze jongen haar emotioneel te chanteren dat hij niet meer verder zou kunnen zonder haar en ze krijgt dan al compassie en blijft bij hem.

Ze zegt letterlijk dat ze blijft uit compassie en kiest voor de gemakkelijkste weg. Ze woont inderdaad in een mooi huis en een mooie omgeving maar ze woont bij hem in. Dus ik zeg dat wij samen ook iets moois kunnen opbouwen maar dan wel met de juiste gevoelens… Ze kiest dus makkelijk en ik vind persoonlijk materialistisch. Nu is mijn vraag is dat zo? Zou een persoon echt alles achterlaten en haar gevoel volgen? Of maak ik mij iets wijs en is z'n eigendom van de vriend echt een reden om te blijven en eigenlijk niet samen te zijn met een persoon waar je echt van houd en verder wilt in je leven.

Ze vertelt mij dat ze helemaal niet met hem wilt trouwen en dat ze het niet ziet zitten om heel haar leven met deze man door te brengen. Met mij wil ze dat wel doen, wij hebben al zo veel keren bevestigingen gekregen dat onze gevoelens oprecht en echt zijn.

Ik denk dat wij al 8 keer geprobeerd hebben elkaar niet meer te zien maar de drang naar elkaar is zo sterk dat ik echt hopeloos ben. Niet eten, slapen, werken gaat moeilijk, uitgaan heb ik geen zin meer in… ik wil bij haar zijn en zij wilt bij mij zijn maar ze durft niet de stap te zetten… Wat moet ik doen?

Nu vraagt ze tijd om mij te missen en zo makkelijker de beslissing te kunnen maken… na 3 dagen kan ik het niet meer uithouden en belde haar op… Ze miste mij ook en heeft er ook moeite mee maar ze wilt doorgaan en proberen de andere jongen nog een kans te geven… toch houdt ze van mij? Ik merk aan haar praten dat ze nog steeds met mij bezig is. Zo is ze bezig met te beseffen dat je meer mooie plaatsen hebt om te wonen.

Soit ik kan hier een hele roman schrijven van leuke momenten met haar… Maar het gaat me enkel over moet ik volhouden en wachten? Of moet ik haar vergeten omdat ze toch nooit de moeilijke weg zal opgaan en bij haar vertrouwde 'thuis' zal blijven?

Reactie infoteur , Wat je moet doen is heel simpel: Alleen op die manier kan zij echt een keuze gaan maken, want nu kan ze jullie beiden behouden.

Dat je dat niet vol kan houden enzo is geen excuus: En als ze wel voor jou kiest, hoef je het verbreken van het contact niet lang vol te houden. Met betrekking tot je vraag of het kan zijn dat iemand materialistische zaken boven echte liefde kiest: Is wat mij betreft niet de beste keuze, maar voor sommige is die materialistische zekerheid heel belangrijk.

Daarnaast kan het ook iets zeggen over haar gevoelens voor jou: Al sinds het begin heb ik af en toe last van twijfels in mijn relatie. Ik neem hiervoor medicatie die mij grotendeels erboven op helpt maar soms heb ik nog slechte dagen, ik ben dan ook van plan binnenkort naar een psycholoog te gaan. Bon nu even over de twijfel met mijn vriend.

Hij is altijd superlief voor mij en ziet me doodgraag en ik hem ook daar ben ik van overtuigd… Als hij te laat komt ben ik bezorgd, als hij een afspraak eens afzegt ben ik triest. Ik heb ook graag dat hij overal mee naartoe gaat. Nu is het vreemde dat ik soms dagen heb dat ik zo gelukkig ben met hem en echt zeker weet: Redelijk snel bij elkaar ingetrokken, dus over het huisje boompje beestje verhaal hebben we ook al lang nagedacht en dit samen met elkaar besproken.

Totdat er bepaalde twijfels kwamen: Hierdoor is ons onderlinge contact veranderd en kunnen we minder bepaalde dingen delen. Een adempauze is nu het voorstel van beide kanten, doen we hier goed aan?

We geven namelijk erg veel om elkaar, maar in deze periode van rouw weten we het allebei even niet meer… Reactie infoteur , Als een adempauze van beide kanten wordt voorgesteld, lijkt mij dat niet verkeerd. Spreek vooraf wel duidelijk af wat je daar onder verstaat: En wat ik toegestaan tijdens die adempauze? We hebben twee kindjes van 8 maanden en 3 jaar. We slapen al een jaar apart. Hij op de bank ik in bed. We hebben geen seks meer, praten niet meer met elkaar, hij is liever weg dan thuis en ik voel me eigenlijk al een alleenstaande moeder.

Ik ga alleen na bed en sta alleen op. Kleine dingen worden grote irritaties. Hij liegt over van alles en nog wat. Om dingen die nergens op slaan. Zelfs als ik hem op heterdaad betrap liegt ie nog glashard tegen mij.

De enige band die ik op het moment nog met hem heb is dat hij de rekeningen betaalt en zorgt dat ik te eten heb ik werk niet zorg fulltime voor de kinderen. Ik ben me heel bewust dat dit zo niet langer meer kan. Ik erger me aan hem, hij aan mij. Maar de enige reden waarom het woordje scheiden niet ter spraken komt is de kinderen. Ik en de kinderen zijn vanaf dag een onafscheidelijk geweest. Wij zijn dag en nacht samen. Ik leef voor de kinderen en kan echt niet zonder ze om mij heen.

Als ik er alleen al aan denk dat als we gaan scheiden we een regeling moeten treffen wanneer de kinderen bij mij zijn en wanneer bij hem word ik gek. Ik ga echt kapot van verdriet bij het idee al dat ik ze een paar dagen moet missen omdat ze bij de papa zijn.

Dat kan ik niet. Dat wil ik niet. Dus het komt er op neer dat ik kies om ongelukkig te zijn in mijn huwelijk vanwege de kinderen… En het begint aan me te vreten. Reactie infoteur , Hallo L. Jullie relatie is over, dat is wel duidelijk. Het is een hartverscheurende keuze waar je voor staat, maar het lijkt mij dat je kinderen ook iets merken van het disfunctioneren van jullie relatie.

Ik weet niet wat voor spanningen er zijn, of er ruzies zijn en hoe die zijn, maar ik denk dat ze er stiekem meer van meekrijgen dat je zou denken en dat het hen een verkeerd voorbeeld geeft van een relatie.

Naast dat het aan jezelf begint te vreten, is het dus ook voor hen geen goede situatie en denk ik dat je het woord scheiden toch een keer moet laten vallen.

Misschien neemt je man genoegen met de kinderen om het weekend te zien? Dan blijft het gemis beperkt. Daarnaast moet je waarschijnlijk gaan werken door de scheiding en dat maakt het gemis van je kinderen misschien ook iets minder zwaar omdat werken en fulltime voor 2 kinderen zorgen ook erg zwaar is. Mijn vriendin geeft me zo het gevoel dat ik niks mag. En veel dingen doe ik wel, maar merk dat ik terughoudend ben in dingen doen daardoor.

Afspraken maken, uitstellen van het vertellen dat ik met een vriend wat ga doen, dat soort dingen. Verder reageert ze van nature nogal fel op dingen die ik niet goed doe, of niet naar haar zin zijn. Dat is eigenlijk het ergste. Op vakantie gaan is altijd stress bij haar, ik kan er niet tegen, en voel me daardoor ook geïrriteerd. We leven niet lekker samen meer, sleur zit er in, en ik zie haar "natuur" niet veranderen.

Ik denk dat het nadat we kinderen kregen pas duidelijker werd, omdat er meer zorgen, en momenten waren, waarin dingen fout gingen, of konden gaan. Voordat we kinderen kregen waren er ook wel momentjes, ik herinner me heel goed dat het klussen in huis al niet ging. Elk klein dingetje wat ik in haar ogen niet goed deed, was reden tot irritatie. Van een kast versjouwen, tot "in de weg lopen".

Daar kan ik niet mee omgaan. Als ik dan met m'n vader aan het klussen was, geen probleem, als er iets niet goed ging, rustig aan en proberen het op te lossen.

Het is zo erg dat ik bijvoorbeeld absoluut geen boodschappen met 'r wil doen, omdat dat nooit goed gaat. Op vakantie ook weer, of ik loop de verkeerde kant op, of ik pak het verkeerde. Ze heeft ook een soort drijf naar perfectionisme, en als het niet perfect is, heeft ze ook een soort schaamte naar anderen toe.

Alsof zij niks fout mag doen. Het jammere is dat haar reacties dus te vaak fel zijn, en ze niet gewoon kan reageren. Ik heb niet het idee dat dat is iets wat ze wezenlijk kan veranderen. Ik heb lang gedacht van, het komt wel goed, grote valkuil natuurlijk, maar nu na de zoveelste vakantie, ben ik het zat. Zij zou nog wel willen kijken of therapie zou helpen, maar dat zie ik niet zitten, mijn gevoel, welk vaak goed bij me is, zegt me dat het wezenlijk niks gaat veranderen.

Kan je hier nog iets aan toevoegen. Heb het idee dat anders zo als ons ouders worden, pa doet alles wat ma 'm opdraagt, en ondertussen baalt ie en wordt ie een beetje suf… Alvast bedankt voor enige reactie. Reactie infoteur , Hallo W. Geen gemakkelijke, maar soms is het helaas niet anders. Probeer het wel stap voor stap aan te pakken, haar informeren, haar tijd geven de eerst klap op te vangen, de kinderen informeren, en dan pas de praktische zaken zoals waar gaat wie wonen, eventuele officiële scheiding enzo.

Neem er de tijd voor, voor jezelf maar ook voor je kinderen! Wees echter wel duidelijk. Als de beslissing vast staat, mogen je kinderen niet het gevoel krijgen dat dat niet zo is. Anoniem , Wonen al sinds 3 jaar samen.

Hij heeft beide ouders inmiddels verloren en geen broers of zussen. Het loopt al zeker 2 jaar niet meer. Als hij weg wil, prima. Als ik er een avondje uit wil, dan blijft hij maar appen en bellen.

Ik wil de relatie al een hele tijd beëindigen maar hij kan niet terug naar zijn ouders. Nu heb ik onlangs een ander huis gekregen, zonder zijn medeweten. Mijn huidige huis is namelijk veel te duur voor mij alleen. Nu moet ik dus mijn huidige woning opzeggen. Dan staat hij op straat. Hij is namelijk geen mede huurder en mag dus niet in de woning blijven.

Hoe pak ik dit aan? Hoe zet ik er een punt achter? Hoe vertel ik dat hij over een maand dus dakloos is. Hij heeft overigens genoeg vrienden waar hij wel terecht kan. Help… Reactie infoteur , Hallo, ik heb maar 1 antwoord: Je had het al veel eerder moeten vertellen, hoe vervelend ook dat hij geen familie heeft om op terug te vallen.

Maar als je eerder iets verteld had, had hij ook al kunnen beginnen met dingen te regelen. Nu heb je wel al wat voor jezelf geregeld en vertel je het hem pas nu je er niet onderuit kan en hij slechts een maand heeft om iets te regelen. Eerlijk gezegd vind ik dat heel ongepast en vind ik dat je mee zal moeten denken in een oplossing als hij dat wil. Ik weet niet of je gedurende 1 maand 2 woningen kan huren waarbij hij natuurlijk wel mee betaald of dat hij nog 1 maand bij jou kan logeren.

Dan heeft hij in ieder geval 2 maanden om iets te regelen in plaats van hooguit nog 1 maand. Vertel het hem in ieder geval meteen. Iedere dag dat je wacht, is een dag minder voor hem om woonruimte te regelen.

Hij twijfelt echter constant. Hij is 11 jaar ouder en ligt altijd met zichzelf in de knoop. Hij weet niet of hij ooit wil samenwonen, of hij kinderen wil… kortom hij kan me nog steeds geen zekerheid geven. Voor mij is dit erg frustrerend want ik weet wel dat ik dat allemaal wil. Ik ben bang om het op te geven, ik ben al 31 wat als ik alleen blijf… We maken hier veel ruzie over.

Hij zegt altijd dat het mijn keuze is om het gedaan te maken of niet, het lijkt voor hem niet veel uit te maken. Ik heb het er erg moeilijk mee want ik voel me niet erg belangrijk voor hem. En ik probeer hierover te praten maar altijd draait het uit op ruzie en dat hij aan zichzelf wil werken. Naast dat je niet op hem kan blijven wachten in de hoop dat hij ooit wel weet of hij wil samenwonen en wil kijken of jullie kinderen kunnen krijgen, klinkt jullie relatie ook niet heel gezond.

Iemand die al zo'n lange tijd zo vaak over zijn relatie twijfelt, kan jou waarschijnlijk niet geven wat je wilt en wat je verdiend. Zet hem niet onder druk, want dan loop je het risico dat hij voor kinderen en samenwonen kiest zonder dat hij dat wil. Daar wordt je beide niet beter van en kan de situatie eigenlijk alleen maar verslechteren.

Maak de keuze voor jezelf wat jij in de toekomst wil en als je zeker weet dat daar kinderen en samenwonen bij hoort, is dat een reden om niet met hem verder te gaan naast dat hij niet overtuigd is van jullie relatie. Durf dan nu de stap te zetten. Met 31 jaar is nog vanalles mogelijk, maar als je nu nog 5 jaar "aanmodderd" wordt het wel steeds lastiger.

Dries , Enkele jaren voor we kindjes hadden is mijn partner vreemdgegaan. Ik was er toen erg kapot van maar we hebben er alles aan gedaan om elkaar weer te vinden. Ik had haar toen wel gezegd, dat als het nog een keer zou gebeuren ik mijn koffer zou pakken om dat ik het niet nog een keer kon dragen om zou in het vertrouwen geschonden te worden.

Het heeft me jaren lang achtervolgd en ze heeft eigenlijk nooit het vertrouwen volledig terug kunnen winnen. Een jaar geleden ben ik er achter gekomen ze weer met een andere man is bezig geweest. Ik was compleet van de kaart en heb weken niet of nauwelijks kunnen eten, slapen en werken. Ik had in die periode wel een goede gesprekspartner die mij steunde. Maar na een paar maanden ben ik gevoelens beginnen krijgen voor die ander. Helaas moet ik bekennen dat na 3 maanden ik ook over de schreef ben gegaan.

Ik voelde me daar wel slecht over maar het deed me ook enorm deugt. Mijn partner doet er echt alles aan om me te behagen en terug te winnen, maar bij mij lukt het precies niet. Nu weet ik wel dat dit wellicht ook te zien heeft met de verliefdheid die nu al meer dan een halfjaar in mijn lijf zit, maar ik voel me dus momenteel absoluut niet aangetrokken tot mijn partner. Ik vraag me af of dit ooit nog terug kan komen.

Als we samen geen kindjes zouden hebben, zou ik waarschijnlijk allang verder gegaan zijn met mijn leven zonder haar. Nu twijfel ik gewoon wat ik moet doen. Moet ik mezelf opofferen voor de kindjes en hopen dat we weer een echt koppel kunnen worden, of is het water naar de zee dragen… Reactie infoteur , Hallo, zie de vraag over wat je met je huidige partner moet, los van die nieuwe verliefdheid die je voelt.

Kan jij je partner weer gaan vertrouwen en denk je dat je het weer leuk kan gaan hebben samen? Dan moet je er voor gaan en anders niet. Pas daarna komt de nieuwe verliefdheid. Lp , Alvast bedankt voor dit artikel, het geeft al enige inzicht. Echter worstel ik ook met mijn relatie, gedachten en twijfels. Ik heb pas sinds 5 maanden een relatie.

Het is mijn allereerste relatie. Wat ik ontzettend spannend, leuk maar ook verwarrend vind. Vanaf het begin heb ik al mijn twijfels gehad met de vraag; is hij hét wel? Hij heeft bepaalde trekjes waar ik mij erg aan kan irriteren.

Maar op een een of andere manier vind ik het heel fijn om bij hem te zijn en mis ik hem als hij er niet is. Ik weet niet hoe ik dit moet relativeren voor mijzelf.

Komt het omdat ik net in mijn eerste relatie zit? Of hou ik mijzelf voor de gek en is hij simpel weg niet, juist omdat ik al begon met al deze twijfels in de relatie? Of moet ik kijken naar de belangrijkere dingen, zoals dat ik het fijn vind om bij hem te zijn en we veel liefde ervaren.

Anyway, ben benieuwd naar jou advies. Gr, LP Reactie infoteur , Hallo LP, bij het lezen van je verhaal denk ik dat het vooral komt uit het feit dat dit je eerste relatie is en je onzeker bent over hoe het zou moeten zijn. Probeer er niet te veel over na te denken. Als jij je goed bij hem voelt en jullie het leuk hebben samen, dan is dat voldoende.

Hoe dingen later lopen weet je toch niet en je kan geen partner uitzoeken op je familie- en vriendenkring. Jij moet bij hem passen, zij niet persé alleen moet je dan een weg vinden om er mee om te gaan.

Cloe , Momenteel ben ik 22 jaar dus ik heb hem op een jonge leeftijd ontmoet, en het was dan ook mijn eerste serieuze relatie. Hij is zelf ook nog jong, maar toch heb ik sinds kort het gevoel dat de vonk al een beetje aan het doven is. Ik zie hem als een hele goede vriend en ik houd ontzettend veel van hem. Dat ik sinds kort toch twijfel komt omdat ik emotioneel gezien niet goed op de hoogte ben van hem.

Ik geloof dat hij van mij houdt, maar hij mist mij niet als ik een tijd in het buitenland ben een aantal maanden en hij is verre van jaloers ofwel het lijkt alsof het hem niet veel interesseert wat er met andere mannen zou gebeuren. Hij doet ontzettend veel voor mij, maar dat gaat meer om de praktische dingen.

Zelf vind ik emoties ontzettend belangrijk om te uiten maar het lijkt alsof we op dit punt totaal verschillend zijn… als ik het aan hem voorleg krijg ik te horen dat ik het voor mezelf op een rijtje moet zetten of ik het nog wel wil.

Dan zou het in mijn ogen helemaal niet aan de orde moeten zijn dat iemand je verlaat. Ook ben ik degene die altijd deze zaken aan moet snijden, terwijl als het andersom was geweest zou ik me zorgen maken en elke dag proberen te peilen of hij niet weg bij me zou gaan… op het moment dat ik het uit zou maken zou hij dat erg jammer vinden, maar ik heb niet het idee dat de wereld zogezegd voor hem zou vergaan. Ik weet gewoon niet goed wat ik moet doen, want ik houd heel veel van hem maar de passie lijkt voor hem niet zo belangrijk te zijn en ik wil iemand die bij mij wil zijn no matter what en me zou missen als ik lang weg ben… oftewel mijn twijfel of hij mij nou wel zo leuk vindt doet mij twijfelen.

Ook merk ik dat op het moment dat ik niet met hem ben ik zelf ook minder aan hem begin te denken, ik kan iemand niet blijven missen als diegene mij ook niet mist. Zou u weten wat ik zou kunnen doen? Reactie infoteur , Zo te lezen is jullie relatie aardig bekoeld.

Ik vind de reacties die je beschrijft ook emotioneel onafhankelijk en een beetje vreemd, maar sommige mensen vooral mannen zijn gewoon heel nuchter en kunnen iemand daardoor makkelijker enkele maanden missen. Is dat het geval bij hem of heeft hij ok twijfels of minder gevoelens? Als jij een heel emotioneel persoon bent, dan een partner die minder emotioneel is je helpen om met bepaalde emoties om te gaan, óf je blijft hier tegen aan lopen en dit missen bij je partner.

Probeer te bedenken tot welke categorie je hoort en neem je besluit. Alicia , We wonen in januari ook 3 jaar samen, dus ik ben erg snel bij hem ingetrokken. We zijn allebei jonger dan 30 jaar. Ja, ik ga akkoord met de algemene voorwaarden. Ja, ik accepteer alle cookies en aanverwante technieken. Dank je wel, helemaal top. Klik nu op de knop hieronder om je keuze te bevestigen en door te gaan naar FOK.

Ja, Ik wil graag een goed werkende site! Je gaat tevens akkoord met onze privacy policy en algemene voorwaarden. Je kunt deze toestemming op ieder moment intrekken. Je zult dan echter geen toegang meer hebben tot onze site. Je browser ondersteunt geen javascript. Schakel javascript in om door te kunnen gaan. Scroll omlaag voor meer informatie. De cookie is een klein stukje tekst dat door een website op je computer wordt geplaatst om bijvoorbeeld bij te houden of je bent ingelogd, wanneer je laatste bezoek was etc.

Cookies zijn niet eng, maar onderdeel van de HTTP-specificatie. Het HyperText Transfer Protocol wordt door iedereen gebruikt die een website bezoekt: Cookies kunnen nooit gebruikt worden om privégegevens van je computer uit te lezen of wachtwoorden te onderscheppen. Ook kunnen ze een computer niet infecteren met een virus of trojan. Ze zijn dus volkomen veilig en worden al sinds de jaren 90 zonder incident gebruikt op bijna ALLE websites in de wereld.

Uitleg over onze cookies. Dit is een hash van je huidige session id.


Vrouw zoek sex gratis sexcontact advertenties


sex in de woonkamer lekker jong kutje

Strakke tiener kutjes dikkememmen


sex in de woonkamer lekker jong kutje